ტიტანია და მექანიკურები





პოეზია

ტიტანია და მექანიკურები




 
 
მზის დაბნელება შუა ზაფხულში—annular
eclipse—ამ დღეს აცხადებდა სოლარული
ანუსით?
 
 
     ვიძირებოდი ამ უხილავ ბოტანიკაში, რომლისაც
არაფერი მესმოდა—არის საფლავი ძევს ყველა
                   შუადღეში ყველა მზით ნაფერ
                             ქუჩაში—ისე მგონია, რამდენიმე
 დროის წელიწადია
      ერთად ყველა დრო ერთი წამია ამ წერტილში და
          .    ყველა წერტილი ამ ქალაქის
                            სივრცე კალეიდოსკოპია   და შენ
       არ გინდა ისინი მაგრამ ერთადერთი
   გინდა და ის ფერებს
                     გავიწყებს, შენ
ვაჟო-ბიჭო, ჰერ და ჰერი სანამ
             ჩვენ—აუშვა
      ყვითელი ყვითელ ენის
                  ბორძიკი და გვიშვა
 მისით, უტერულისკენ რომ
                          სახელმწიფო
                     სხეულ სავსეა სატანით და სხვა
მრავალ დასთა მსვლელობით—სხვა მრავალ
                             აკრძალულ ნარჩენთ
                                   უცხო ძალთა (სწორედ ის
   ღამეა, წელიწადის
            ყველაზე მოკლე, როგორც კარი
                   გაჭრილი ჰაერში როდესაც
                           უცხო ძალები უხვად
      შემოდიან ჩვენთან—უცნაური ჭინკები
         ჩვენს ძვლებში, ჩვენს
            ოთახებსა
                 და ნაწლავებში და მერე
  რჩებიან იქ სანამ ისევ დღე
                         მატება არ გაუღებთ
      კარს
         გასასვლელად  .   ვიღაცას
 
იცნობდი და ახლა ის საავადმყოფოშია, ვიღაც
განისჯება ამაღამ                .   ეს კონა
                 თქვენთვის, ქერათმიანო, გინევერე
         დარაჯო ქალაქ-
                           კერ
                                -ის
             მზერისმპარავო ზიზილის
                         ქარო, ზაფხულისაა
                 ეს არია
        მცირედ წრევარსკვლავ
                   მეტყველებს ფემინა იშვიათია
   ასეთი ველური გამოცხადება
                       როგორც ჩვენს ქონე-
                                         ბაზარში (სიზ-
                                              მარ-
                           თალია ღმერთი / მართლაც
       ეკონომიკაა რადგან ჰგავს მისი ქმედება
იმ მონოთეისტური ღმერთისას, რომელსაც
                 ეანდერძა—ღმერთი
                       ყოველთვის ეკონომიკა
იყო   .  და შენი დუნდულები ზმანებრივი მოსაქროლების წყებები
რომლებიც ფარავს შენი გარე სხეულის გულს  .   მომე
                                             დაშვება . მომე ლამპარი
                                                       და ცარცი (მიეცეს
ცარცი ლაბირინთში
    მოსიარულეს) ვეკითხებოდი რა სექსის ი-ჩინგს ხატოს
                     ფოთლები ღამის განათებებზე და ზღვა
                                         დადგა ცად ადის
                                                              შვიდივე
  და ყურს უგდებენ შენ თეთრ
                         მხარს მძინარ
                           ბუ მზეა
                              ამ საბრმავეში მეფე
    აგზავნის თავის
       ვეზირს მიკ
            რობებისკენ არ იყოს
  შენი ყველაზე
               ცნობილი ქანდაკება
                    სახელად
                      მატ
                  რიარქატის აღიარება
                                   არა სხვა
     იერარქია არამედ
            ზღვადმავლობა
                             მზეში ტალახი
   ცაზე მდედრის თანა
              ვარსკვლავედო იყავი ჰიბრიდ
იეროფანია ო ილუმინატურო რა ყოველ
                               წელო
                        უსაცვლოდ
              და კანადაში ლენინი
                            იქნებ
                                მეორედ
                  აღარ
 
     არის
 გაგარინი ციმბირში? თავკომბალა
                            დის ფერდზე დავაკრიფე
            მას ციური ყვავილები
                         ჩემგან ჩემი ციური
    ოჯახი     .               და აწვიმს, აწვიმს
 
              ყავას დროში
     საწვეთს
                მაგიდაზე დრო-
                          ბაღის და
         უბრუნე რძე დაუბრუნე
                     ამკერდელს
                                    მიმწუხრ
ქალაქში გინატრე   ვიცოდი იღბალი
                                       ყველაზე გომბეშოა
       ძირეულ გრძნე
          ულებათაგან (თუ
ვიპოვიდი?   ეულება შენი
   ჩემში როცა დამიშვებ ეს იყო პირველი
      ბაღი და ყველა
             პოეტი (ყველა მათგანი
ახლა მაიმუნი) ამ ტყის მოსავალ
                   დაისვა ძირი მისი
 და სიძვათწერის ერთია
               თურმე მაშ ასე მზომე, თითო
  შენი თანასუნთქვედი
 
                           ამაღამ ჩამომხრჩვალის
                 ხესთან ვდგავარ ისევ და ოთხი
                                  დამყურებს ოდინობის დღეა წელიწადის
      ყველაზე გრძელი აწ ნათელი
           უკუსვლას იწყებს როგორც ზღვა ნაპი
                     რებიდან და ღამეს უშვებს
                                       თავის ყურებში მეტად
               და მეტად მაშინ გვეშლება ის
   მისი ასე უგულებელყოფილი
                      ჩვენგან კაბა          მაშ ეს
       იმპერია არაფერია გარდა იმათ
                          ვინც არაა ასე მისი
                 სხეულის ნაწილი მისი ჩიტებით
                              მისი ხავსით რთული
ორფული სხეული—მეორედ
         ორფული სხეულით
                     აღსრულდება მოსვლა ან
                                     არ—ორფიკარ, ჩვენგან
              ასე მიტოვებულო ჩემი სხეულის
ნაწილად ვაღიარებ მაშ ამაღამ შენს მოძრავ
                                   ლიქენს თეთრს
                                         კლდეზე—ეთაყვანე
           რასაც კი
     არ გესმის აქვს
                ძვრა რაღაც არის
შენს სულში ყვითელი და ხშირად
            მისით მომდის შენი
                            თანყოფნა ხშირად
ვმარტავ რომ გიმღერო ჩამომხრჩვალს
                      ხესთან—მაჩუქე წამით
                          შენი პანდორა ასე მრავლად
                                        ნაღალატებს
   ჩემო უტკბესო არჩევანო ამა
                                 ღამ
და შენი თეთრი ფრთა გაშალე
                    ცაზე და ჩვენ
        მაგიდებს გავაწყობთ და საღამოს
           მივცემთ შენს
  უწყვეტ წასვლებს ამ
                       სიხარულში—შეირთე
                                ჩვენი უპოვარება
და არ გიყვარდეს, არამედ გლოვობდე ბავშვებს
         როცა გამომჟღავნდა შენი
               დამპალი გვერდი გავთავისუფლდი, მის
    ხესთან ასე მდგარი, მივხვდი
           ყველაფერი ლპება და რა ლამაზია რომ
                                    ფარულიც ისევე
                      ვითარცა განხილებული
რა დრო შენგან
       ჩემამდე
 
                ძვირფასო იულიანე, რომელსაც
                           გსურდა მისტერიათა მეტად
                      ვრცელი წყება, ს-
                                 ან რა რომაულ სანთლებს
    ვუშვებთ შენთვის ამა-
             ყველაზე მოკლე ღამ
 
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.