ნაწყვეტი





პოეზია

ნაწყვეტი




(ფრაგმენტი პოემიდან „უპირატესობა“)

„მე ვიხილე ჩემი თაობის ყველაზე ჭკვიანი ხალხი“

(ა. გინსბერგი „ყმუილი“) 
 
მე ვწერ მათზე,
ვინც სიცოცხლე გახადა
საგზაო ნიშნებივით აუცილებელი და თვალშისაცემი,
ვინც შიშის დესანტი გადმოსხა ჩვენს თვალებში
და სიზმარსა და სიზმარს შორის
სარეკლამო პაუზასავით ჩააშენა
კაკუნის შიში.
ვინც სასოწარკვეთა და უძლურება მოაშენა თვალებში,
როგორც საჯიშე ფრინველები,
ვინც სიკვდილი მოაშენა
და სიხარული მოაშენა
და გამარჯვების შიში მოაშენა,
ვინც ძილით დაასახლა ჩვენი გამოხრული სხეულები
და სიზმრები აკინძა და გვისახსოვრა,
ვინც საკუთარი სიზმრიდან გადმოხტა
და შემხვედრ სიზმრამდე სული არ დაჰყოლია.
ვინც აზომა მანძილი დილიდან უახლოეს  ქალაქამდე
და ქუჩები გაზაფხულით დანაღმა
და გაზარდა ავანტიურების შესაძლებლობები,
ვინც არასდროს ყოფილა პატრიოტი,
რადგან კარგი წარმოდგენა ჰქონდა საკუთარ თავზე.
და მიუხედავად ამისა,  ომში წავიდა
და დაკარგა ცალი ფეხი
და ცოლის მოყვანის პერსპექტივა
და სიგარეტი „კოსმოსი“,
რომელიც შარვლიდან ამოუვარდა,
როცა ცეცხლწაკიდებულ   ტყეში გარბოდა.
ვინც იმდენხანს იფხიზლა, რომ
ახლა ძილშიც ძილი ესიზმრება.
ვინც ნახა სიზმარი, სადაც მისი ლამაზი ცოლი
შეურაცხმყოფლად ლამაზი იყო,
ვერ აიტანა და გამოიღვიძა.
 
აი, ამ ხალხზე ვწერ.

 


თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.